Mijn naam is Dewy. Ik ben 32 jaar en samen met mijn partner en onze zoon Finn proberen we zo veel mogelijk van de wereld te ontdekken.

Mijn camera reist altijd met ons mee. Of ik nu alleen op reis ben of samen met mijn gezin, fotograferen is voor mij net zo vanzelfsprekend als ademhalen. Het is mijn manier om te kijken, om te onthouden, om verhalen vast te leggen zonder ze te hoeven uitleggen. Fotografie voelt als het bijhouden van een reisdagboek — geen perfecte samenvatting van een reis, maar losse fragmenten die samen een verhaal vormen.

Wanneer ik later door mijn beelden blader, voelt het alsof we terugreizen. Niet alleen naar een locatie, maar naar een moment in de tijd. Ik herinner me weer hoe het voelde om daar te staan, hoe de lucht rook, hoe de dag langzaam voorbijging. De foto’s worden ankerpunten — herinneringen die me even laten stilstaan, opnieuw laten kijken, opnieuw laten voelen.

Reizen met ons gezin heeft die beleving alleen maar verdiept. De wereld zien door de ogen van een kind brengt een andere vorm van verwondering. Het leert me opnieuw kijken, eenvoud waarderen en de schoonheid zien in het alledaagse.

Mijn fotografie is geen verzameling perfecte beelden, maar een doorlopend verhaal. Een reis die zich blijft ontwikkelen. Elk beeld is een herinnering onderweg — vastgelegd om niet te vergeten, maar vooral om later weer even terug te kunnen keren.